Als op 3 maart de lichten uit gaan voor de start van het nieuwe seizoen, zal de afwezigheid van Jean Alesi velen niet onopgemerkt blijven. De Fransman maakte na 12 jaar op het hoogste niveau een einde aan zijn loopbaan in de Formule 1. Een carrière, die nauw verweven was met gedrevenheid, passie, pech en twijfel, maar bovenal een carrière, waarbij de resultaten zeker niet voor zich spreken...

Gedrevenheid

Jean Alesi, van 4 juni 1964, debuteerde in 1989 in de Formule1. Al snel werd duidelijk dat het hier om een uitzonderlijk talent ging. In zijn debuutrace in Frankrijk finishte hij als vierde voor het team van Tyrrell. Een paar maanden later streed hij in de straten van Phoenix een heroïsch duel om de leiding in de Amerikaanse Grand Prix met Ayrton Senna. De Tyrrell was geen partij voor de superieure McLaren, maar toch wist Alesi de Braziliaan diverse keren te verrassen. Uiteindelijk moest hij zijn meerdere in hem erkennen, maar de boodschap was duidelijk: De wereld had kennis gemaakt met Jean Alesi.

Pech        

Jean Alesi was in zijn carrière vaak dichtbij een overwinning. Hij reed in totaal 265 ronden aan de leiding. Met een gemiddelde Grand Prix-lengte van 63 ronden komt dat neer op even zoveel als vier start-finish zeges. Het werd er uiteindelijk slechts één. In de tijd dat Alesi naar Ferrari kwam, had het team met Alain Prost in de laatste race van het jaar nipt de strijd om de titel verloren aan Ayrton Senna. Met Prost en Nigel Mansell had Ferrari dat jaar zes zeges geboekt en velen verwachtten dat het het jaar erop definitief de hegemonie van McLaren zou doorbreken. Maar de auto van 1991, de 642, bleek een complete mislukking. Zowel Prost als Alesi bleven ver verwijderd van een overwinning. De organisatie binnen het team stond bovendien op instorten. Prost werd tegen het einde van het seizoen ontslagen. Het zou nog jaren duren voor de rust in het team zou terugkeren. Te lang voor Alesi, zo zou blijken, want toen Ferrari in 1995 eindelijk uit het dal leek te kruipen, moest hij plaatsmaken voor Michael Schumacher.

Twijfel

Het lot was de Fransman niet gunstig gezind. Hij was steeds op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Zijn tijd bij Ferrari was geen gemakkelijke, met name door de interne machtsstrijd die daar, tot de komst van Jean Todt in 1993, aan de gang was. De frustraties mochten dan groot zijn, toch moest een Ferrari-coureur voorzichtig zijn in zijn kritiek op het team. Zo kon Alain Prost vertrekken, toen hij de Ferrari in 1991 vergeleek met een vrachtauto. Alesi had soms duidelijk moeite met dit keurslijf. De vele uitvalbeurten gingen hem niet in de kouwe kleren zitten: "Vaak vroeg ik me af waar ik zoveel pech aan verdiend had. Ik was er zo vaak zo dichtbij..." 

Passie

Het was de passie voor het racen die Alesi in moeilijke tijden op de been hield. "Als ik 's ochtends wakker word en naar het circuit ga met in mijn gedachten wat er die dag gaat gebeuren, dan motiveert dat me enorm. Ik race niet om te kunnen leven, ik race omdat ik houd van wat ik doe."

Bij Prost was Alesi in 2000 een van de weinige schakels die het team bijeen hield. Sterke races, zoals in Spa, waar hij zich tot zijn uitvallen vanaf de 17e positie opwerkte tot de vierde plaats, brachten het nodige vertrouwen. "Het was belangrijk om het team te laten zien hoe graag ik een goed resultaat wilde behalen. Daarom was Canada afgelopen jaar (waar hij als vijfde finishte, red) zo emotioneel voor me." 

Als geboren Siciliaan, had Alesi nog een passie: Ferrari. Van jongst af aan voelde hij zich sterk aangetrokken tot het roemruchte merk. Toen de mogelijkheid zich in 1990 aandiende om voor de Scuderia te gaan rijden, twijfelde hij geen moment. Kanttekening was dat hij voor 1991 al een contract getekend had bij Williams, dat aan de vooravond stond van grote successen. Hij bleef echter overtuigd van zijn keuze en heeft achteraf nergens spijt van: "Ik heb nooit teruggekeken of spijt gehad van mijn keuze. Ferrari was mijn droom."

Zijn periode bij de Italiaanse renstal was verre van succesvol, maar er was één uitzondering: 11 juni 1995. Tijdens de Grand Prix van Canada reed Jean, zoals vaker dat seizoen, mee in de top. De beide Williams' van Damon Hill en David Coulthard kenden echter problemen en toen ook Michael Schumacher met problemen een extra pitstop moest maken, was de weg vrij voor Alesi om eindelijk zijn eerste overwinning te behalen. "Ik zag de in de hairpin op het scherm dat Schumacher zijn stuur eruit haalde. Ik dacht bij mezelf: Misschien is dit het moment, Jean. Maar het was al zo vaak mis gegaan. Eindelijk won ik! Ik dacht, misschien wordt mijn leven nu wat gemakkelijker."

Niemand kon vermoeden dat het bij die ene overwinning zou blijven. Niet veel later kreeg Jean te horen dat Schumacher zou komen. Evenals teamgenoot Gerhard Berger had Alesi geen zin om achter de Duitser de tweede viool te spelen. Desondanks viel het afscheid hem zwaar. "Ik telde de dagen af tot mijn vertrek. Het was vreselijk. Ik kon me niet voorstellen, dat ik daar niet meer kon zijn."

Nu, ruim zes jaar later heeft hij op dezelfde manier afscheid moeten nemen van de Formule1. In tegenstelling tot ieders verwachting koos Eddie Jordan voor Takuma Sato en liet Alesi daarmee weinig andere keuze dan een punt te zetten achter zijn loopbaan in de F1. In Japan reed hij zijn 201e en laatste Grand Prix. Daar raakte hij betrokken bij een crash met de Sauber van Kimi Raikkonen. De Fin spinde pal voor hem en Alesi kon hem vervolgens niet meer ontwijken. Het was een afscheid dat tekenend was voor zijn carrière: opnieuw was hij op het verkeerde moment op de verkeerde plaats...

Jean Alesi debuteerde in 1989 met Tyrrell in de Formule 1.

Alesi staat bekend om zijn enorme gedrevenheid. Soms tot de vonken eraf spatten...

In de regen van Spa in 1998 wist Alesi de Sauber naar het podium te loodsen.

Het schortte Ferrari in het begin van de jaren '90 vooral aan de betrouwbaarheid.

Bij Benetton hoopte Alesi een goede kans te maken op de wereldtitel. Het werd een nieuwe teleurstelling.

Bij Prost maakte hij in 2000 het slechtste jaar uit zijn loopbaan door.

In zijn laatste jaar bij Benetton twijfelde Alesi aan de toekomst.

Hij liet zich door Alain Prost overhalen voor zijn team te gaan rijden.

In Canada 1995 won hij in 1995 zijn eerste en enige Grand Prix.

Het afscheid van Ferrari viel Alesi zwaar.