"Ik heb zoveel meegemaakt in mijn carrière en zoveel gewonnen. Ik wil mijn geluk niet verder op de proef stellen. Het is tijd om te stoppen."  

Met die woorden kondigde Mika Hakkinen zijn definitieve afscheid aan. Het is het einde van een periode. De Formule 1 doet afstand van een groot kampioen. In een tweedelige special blikt F1-Planet terug op de turbulente carrière van de vliegende Fin.

Deel 2   De top is bereikt

In zijn eerste jaren bij McLaren was er een hechte band ontstaan tussen Hakkinen en het team. Ze waren samen door een diep dal gegaan en daar samen weer uitgekomen. Mika voelde zich thuis bij McLaren. "In feite is het een grote familie. Van buiten lijkt dat misschien niet zo, maar het is echt zo.", zou hij eens zeggen. Het was die band die de basis vormde voor wat ging komen.

Het grote nieuws in de loop van 1997 is de komst van topontwerper Adrian Newey naar McLaren. Hij stond bij Williams aan de basis van de auto's waarmee Nigel Mansell, Alain Prost, Damon Hill en Jacques Villeneuve wereldtitels behaalden. Bij McLaren wacht hem de uitdaging om de 'Silberpfeile' naar een hoger niveau te tillen. De nieuwe MP4/13 van 1998 oogt bij de presentatie al als een grote verbetering ten opzichte van zijn voorganger en dat zou later op de baan worden bevestigd. McLaren was in de winter van 1998 overgestapt van Good Year- op Bridgestone-banden. De Japanners hadden in hun eerste jaar een behoorlijke indruk gemaakt en leken een voorsprong te hebben op het gebied van de slijtvastheid. De reglementen voor de auto's waren voor 1998 drastisch aangepast. Om de snelheid in te perken moest de wielbasis van de auto worden versmald en zouden de ouderwetse slicks worden vervangen door gegroefde banden.

Al in de wintertests blijkt dat Newey in zijn ontwerp goed met deze nieuwe reglementen is omgegaan. De auto ligt stabiel in de bochten en Mika is, geholpen door de nieuwe Mercedes-motor en de Bridgestonebanden, in staat competitieve tijden te rijden. Toch is, zoals altijd, de eerste serieuze krachtmeting pas tijdens het eerste Grand Prix-weekend. Tot ieders verbijstering blijken de McLarens in Australië compleet te domineren. Zowel Hakkinen als Coulthard kwalificeert zich met gemak op de eerste startrij. Het verschil met de rest bedraagt meer dan 0,7 seconde! Voor Mika is het zijn tweede pole position uit zijn carrière. In de race is na het vroege uitvallen van Michael Schumacher niemand in staat te tippen aan de snelheid van de McLarens. Hakkinen neemt de leiding en zou die niet meer uit handen hebben gegeven, als hij niet door een communicatiefout met de pits een extra keer naar de pits zou zijn gegaan. Enkele ronden voor het einde maakt David Coulthard alsnog plaats voor zijn teamgenoot. Een controversiële manoeuvre die zou worden uitgelegd als een gentlemen's agreement tussen beide coureurs. Uiteindelijk wordt het hele veld op een ronde worden gezet.

Na afloop kan Mika de tranen maar moeilijk in bedwang houden. De normaal zo koele Fin beseft dat hij eindelijk een auto heeft, die hem een kans zou geven om voor het kampioenschap te strijden. Twee weken later leidt hij in Brazilië van start tot finish. McLaren komt even in opspraak door het vermaarde tweede rempedaal, dat alleen remdruk uitoefent op de achterwielen. Daarmee zou eenzelfde effect kunnen worden gegenereerd als van het verboden traction control. De FIA besluit het systeem te verbieden, maar het doet nauwelijks afbreuk aan de hegemonie van de McLarens. Michael Schumacher, wiens Ferrari op Good Year-rubber staat, heeft zichtbaar moeite zich in de race te handhaven tegen het geweld van de Bridgestone-teams.

Hoewel het verschil met de concurrentie niet zo groot is als het in de eerste races doet aanzien, heeft McLaren in die eerste seizoenshelft duidelijk de overhand. Mika wint overtuigend in Spanje, na een zege van teamgenoot David Coulthard in Imola. In Monaco heerst hij als een vorst en wint de race vanaf pole-position. De blijdschap na afloop is groot. Het is de race die hij altijd al had willen winnen. De race die in 1983 al werd gewonnen door zijn grote voorbeeld en huidig zaakwaarnemer Keke Rosberg. Midden in het seizoen laat het team echter wat steekjes vallen. Hakkinen valt enkele keren uit met versnellingsbakproblemen en Ferrari antwoordt meteen. Schumacher weet bovendien tactische overwinningen te boeken in Engeland en Hongarije, waardoor de strijd om de wereldtitel onverwacht toch spannend wordt. Mika houdt het hoofd echter koel, wint in Oostenrijk en Duitsland en verslaat Schumacher in een direct duel op de Nürburgring. De strijd om het kampioenschap blijft echter tot aan de laatste race open. In Japan is de pole-position voor Schumacher, maar de Duitser laat de Ferrari op de grid afslaan. Hakkinen antwoordt met een ijzersterke race en laat er geen twijfel meer over bestaan: hij is de nieuwe wereldkampioen!

1998 is het jaar van absolute hoogtepunten. Hij behaalt acht overwinningen, staat maar liefst negen keer op pole position en trouwt bovendien met zijn vriendin Erja. McLaren wint bovendien voor het eerst sinds 1991 het constructeurskampioenschap

Voor 1999 hoeft hij echter niet op een gemakkelijke prolongatie te rekenen. Ferrari had zich in de tweede seizoenshelft van 1998 al sterk opgewerkt en zal die lijn in het nieuwe seizoen vrijwel zeker doorzetten. In Michael Schumacher heeft hij bovendien een zware tegenstander. Met het afscheid van Good Year is er tevens geen sprake meer van bandenvoordelen. Het hele veld staat in '99 op het rubber van Bridgestone. De MP4/14 is, tegen alle verwachtingen in, een compleet nieuwe auto, die uiterlijk veel weg heeft van zijn voorganger, maar onder het bodywork vooral nieuwe onderdelen bevat. De kracht van de auto wordt vooral op zaterdag duidelijk. Mika is in kwalificatietrim ongenaakbaar. Maar liefst elf keer start hij van pole position! In de races laat het team echter veel liggen. De McLarens vallen in die eerste seizoenshelft vaak uit met mechanische problemen. Hakkinen wint dan in Brazilië, Spanje en Canada, maar daar tegenover staan tactische blunders in Monaco en Frankrijk en in Imola gaat de McLaren nummer 1 in leidende positie plotseling onbestuurbaar de vangrails in. 

Michael Schumacher heeft halverwege het seizoen de leiding in het kampioenschap in handen, maar de Duitser loopt in een crash op Silverstone een dubbele beenbreuk op en is voor lange tijd uitgeschakeld. Het maakt Hakkinen tot de absolute, gedoodverfde titelfavoriet. Eddie Irvine neemt de rol van Ferrari-kopman echter moeiteloos over en wint prompt in Oostenrijk en Duitsland, waar Hakkinen door pech slechts vier punten scoort. Mika behaalt een klinkende zege in Hongarije, maar in Monza blijkt dat de druk van de favorietenrol zijn tol begint te eisen. Opnieuw valt hij uit. In leidende positie spint hij van de baan. Beseffend welke kans hij heeft laten liggen, laat hij in de bossen rond het circuit zijn emoties de vrije loop. Door de tactische blunders van het team - opnieuw op de Nürburgring en de hulp van Schumacher aan Irvine in Maleisië duurt de strijd om de wereldtitel voort tot de laatste race in Japan. Daar antwoordt Mika, evenals in 1998, met een overwinning, leidend van start tot finish. Hij behaalt zijn tweede wereldtitel, maar de constructeurstitel is voor Ferrari.

In het eerste jaar van het nieuwe millennium blijft het team van McLaren in tact, maar het is Ferrari dat als titelfavoriet de winter door komt. Michael Schumacher had bij zijn terugkeer in Maleisië het complete veld gedirigeerd en was erop gebrand Ferrari na 21 jaar eindelijk weer eens een wereldtitel te bezorgen. Hakkinen doet in de kwalificatie voor de openingsrace in Australië weer van zich spreken en mag de nieuwe MP4/15 op zondagmiddag naar pole position rijden. McLaren zal echter opnieuw niet finishen in de eerste race. Mercedes kampt met betrouwbaarheidsproblemen van de nieuwe krachtbron, waardoor zowel Mika als David Coulthard uitvalt. Het wordt voor de Fin een uiterst moeizame start van het seizoen, want ook in Brazilië haalt hij de vlag niet. Hij staat in de eerste drie races wel op pole position, maar de zeges zijn voor Schumacher, die al meteen een grote voorsprong neemt in het kampioenschap. Mika eindigt in de volgende races twee keer als tweede en pakt in Spanje zijn eerste seizoenszege. Teamgenoot David Coulthard zet daar zeges in Engeland, Monaco en Frankrijk tegenover en lijkt daarmee de betere kaarten te hebben in de stand om de wereldtitel. 

Als het seizoen in Frankrijk halverwege is, heeft Michael Schumacher inmiddels al vijf overwinningen op zijn naam en niemand lijkt de Duitser op dat punt meer te kunnen bedreigen. Zelfs in de kwalificatie was de Ferrari nu de meerdere van de McLarens. Het is echter juist in Frankrijk dat Schumacher de eerste van drie achtereenvolgende non-finishes moet bijschrijven. Mika wint soeverein in Oostenrijk en eindigt als tweede in Frankrijk en Duitsland. Het betekent dat hij met opnieuw een sterke zege in Hongarije toch aan de leiding van het kampioenschap komt. In België verslaat hij Michael Schumacher in een direct duel. Bij het op een ronde zetten van Ricardo Zonta passeert hij de Duitser op magistrale wijze. Waar Schumacher de linkerkant kiest, duikt Mika aan de binnenzijde naast de Braziliaan en heeft het voordeel in de volgende bocht.

In de laatste vier races is echter geen kruid opgewassen tegen Ferrari en Michael Schumacher. Zij blinken uit in snelheid en tactiek, waardoor Schumacher met groots vertoon de laatste vier races op zijn naam brengt en de wereldtitel in zijn voordeel beslist. In de beslissende race in Japan kan Mika hem nog ijzingwekkend sterk volgen, maar de Fin moet dat jaar zijn meerdere in hem erkennen. Hij draagt zijn verlies als een winnaar: "Om een goede winnaar te zijn moet je op een goede manier kunnen verliezen." Mika eindigt als tweede in het kampioenschap met 89 punten, dertien punten meer als het jaar ervoor, het jaar waarin hij de wereldtitel behaalde! In de stand bij de constructeurs eindigt McLaren met 152 punten als tweede.

Op het hoofdkwartier in Woking is men gedurende de winter gebrand op een revanche in het nieuwe seizoen. Voor het zesde achtereenvolgende jaar zijn Hakkinen en Coulthard teamgenoten. 2001 wordt echter een seizoen van bittere teleurstellingen voor Mika Hakkinen. Ferrari is in 2001 echt een klasse apart. McLaren heeft, met de terugkeer van traction control, moeite haar eigen elektronische snufjes te doorgronden. Mika komt in de eerste zes races slechts twee keer aan de finish. Zowel in Brazilië, Oostenrijk als Frankrijk blijft zijn auto bij de start op de grid staan. In Spanje lijkt hij het juk eindelijk van zich af te schudden, maar in de laatste ronde moet hij zijn auto in leidende positie aan de kant zetten met versnellingsbakproblemen! Het is de zoveelste teleurstelling in bijna even zoveel races. Halverwege het seizoen staan er slechts zeven schamele punten achter zijn naam.

Het zou tot de Grand Prix van Engeland duren, voor Mika zich eindelijk weer vooraan zou kunnen laten zien. Zelfs de kwalificaties verliepen teleurstellend, want steeds vaker moest hij de race vanaf de tweede of derde startrij aanvangen. In Silverstone klopte het en pakte hij voor het eerst sinds België 2000 weer eens een overwinning.

In de tweede seizoenshelft verzamelt hij met regelmaat punten, maar het zijn Ferrari en Wiliams die vooraan om de overwinningen strijden. Michael Schumacher wordt al in Hongarije tot wereldkampioen gekroond. Op dat punt in het kampioenschap moet McLaren zich al geruststellen met de tweede plaats in het kampioenschap. Hakkinen maakt dan een vermoeide indruk. Getekend door de vele teleurstellingen die hem in 2001 ten deel vielen, kondigt hij voorafgaand aan de Grand Prix van Italië een voorlopig afscheid aan. Een 'sabattical year', zoals eerder Alain Prost al eens had genomen en die kwam destijds zeer sterk terug. Het hoge woord is eruit en Mika neemt zich voor om van de laatste races alleen nog maar te genieten. Prompt rijdt hij in Indianapolis naar de overwinning. Hij verslaat Schumacher op tactiek, uitgerekend de specialiteit van Ferrari! In de laatste race in Japan laat hij een zwaar bevochten derde plaats in de laatste ronden aan David Coulthard, die daarmee de tweede plaats in het kampioenschap kan veiligstellen. Het is het laatste wapenfeit van Hakkinen in 2001. 

Hij trekt zich terug om te genieten van zijn rust en de aanwezigheid van zijn elf maanden oude zoontje Hugo. In Monaco van dit jaar bezoekt een zichtbaar gelukkige Mika Hakkinen met zijn gezin het paddock. Terwijl het gonst van de geruchten neemt hij de tijd om van de race te genieten en oude vrienden op te zoeken. Voorafgaand aan de Grand Prix van Duitsland maakt hij middels een filmpje het besluit over zijn toekomst wereldkundig: "Het is tijd om te stoppen." Met 20 overwinningen, 26 pole positions en twee wereldtitels kan hij terugkijken op een mooie carrière. Een carrière die eigenlijk alles in zich had, maar die bovenal toont hoe ver je kunt komen met een rotsvast doorzettingsvermogen. 

Er was een hechte band ontstaan tussen Mika en McLaren.

Typerend voor de samenwerking met Adrian Newey. Mika maakt met gebaren het gedrag van de auto duidelijk.

Tot ieders verbijstering blijkt de McLaren MP4/13 in de eerste races uiterst dominant.

In Japan antwoordt Mika met een ijzersterke race. Hij is de nieuwe wereldkampioen!

Mika is in 1999 ongenaakbaar in de kwalificatie. start in 1999 elf keer van pole-position.

Hakkinen laat door pech en tactische blunders veel punten liggen.

Hij behaalt desondanks zijn tweede wereldtitel.

Ondanks betrouwbaarheidsproblemen komt hij in Hongarije 2000 aan de leiding van het kampioenschap.

In leidende positie moet hij zijn auto in de laatste ronde van de Grand Prix van Spanje aan de kant zetten...

Mika neemt afscheid van de fans en de Formule1. ZIjn laatste overwinning in Indianapolis.