De dominantie van Ferrari is zo groot dat het ten koste gaat van de sport; een stelling die ik verwerp, maar waar ik nog maar weinig contra-argumenten voor heb kunnen vinden. De feiten liggen er: wereldwijd is de aandacht voor Formule 1 teruggelopen en ik zal niet ontkennen dat het machtsvertoon van de Scuderia daar een aandeel in heeft. Het grote publiek gaat het om de spectaculaire wiel-aan-wielgevechten om de leiding in de wedstrijd. Gevechten in de middenmoot spreken minder aan en zelfs daar zijn ze schaars. Van spanning in het wereldkampioenschap is nauwelijks sprake geweest. Schumacher heeft de lijst vanaf het begin aangevoerd en Ferrari is nooit serieus bedreigd voor de constructeurstitel. Het zijn gegevens die bookmakers, televisiestations en het Formula One Management tot wanhoop drijven.

Het mag misschien niet zo lijken, maar achter de schermen begint men zich langzaam bewust te worden van de ernst van de situatie. Vooraan verdwijnen de Ferrari's aan de horizon en achteraan knokken teams voor hun voortbestaan. Nu Arrows voor de derde achtereenvolgende keer afwezig was, mag serieus de vraag worden gesteld of we ze nog wel terug zullen zien. En dan heeft de Formule 1 zomaar twee teams verloren in even zoveel seizoenen. Het resultaat is: minder auto's en dus minder onderlinge duels. 

Nu heeft de Formule 1 wel vaker zware stormen overleefd. In de jaren '80 gebeurde in feite hetzelfde. Van de teams die halverwege de jaren '80 actief waren, zijn het - met uitzondering van Arrows - alleen Ferrari, Williams en McLaren die nog overgebleven zijn uit die tijd. De rest heeft moeten opgeven in de grote kapitaalslag die zich vanaf dat moment heeft voltrokken. Toch bleef de interesse in de Formule 1 toenemen. En ook toen was er dominantie. McLaren won in 1988 vijftien van de zestien Grand Prix' en ook toen Nigel Mansell en Riccardo Patrese in 1992 de concurrentie vernederden, bleef de interesse voor de sport stijgen.

Het grote verschil met die tijd is echter dat Ferrari momenteel compleet overheerst en ook de middelen heeft om de verworven voorsprong in stand te houden. Het team heeft de beschikking over een eigen testcircuit, een testteam en een bandenleverancier die volledig gewijd zijn aan de ontwikkeling van de Ferrari. Voor de andere teams die veel minder testkilometers maken is het nauwelijks mogelijk om een betrouwbaar concept neer te zetten, wat zich kan meten aan de standaard van Ferrari.

Als oplossing voor de lege plekken die zijn ontstaan door het verdwijnen van Arrows en Prost heeft Bernie Ecclestone voorgesteld om de grote constructeurs voortaan drie auto's te laten inzetten. Iets wat uiteraard wordt toegejuicht door de Verstappens, Wurzen en Zonta's van deze wereld, maar dat de situatie zeker niet ten goede zal komen. Het zou voor de teams betekenen dat er meer auto's moeten worden geprepareerd en dus zullen er meer mensen moeten worden aangenomen. Dat druist in tegen de voorgenomen kostenbesparingen. Daarbij zou de kans op een volledig Ferrari-podium in dat geval meer dan reëel zijn, temeer omdat het de aandacht van de kleinere teams zou verdelen over drie auto's. Kwantiteit zal dan ten koste gaan van kwaliteit.

De sleutel ligt mijns inziens in handen van Michelin. Het is dat Williams en McLaren inmiddels de intentie hebben getoond om te gaan samenwerken op het bandenvlak, anders zou ik als ik Bernie Ecclestone was daar een behoorlijke druk achter hebben gezet. Alleen door zo'n samenwerking zouden de Fransen een band kunnen ontwikkelen die Williams en McLaren dichterbij Ferrari kan brengen. Het is onbegrijpelijk dat dit door de teams nu pas wordt ingezien en ik vrees dat het voor 2003 inmiddels al te laat is om die stap voorwaarts te kunnen maken. 

De reden dat ik de stelling toch verwerp is mijn bewondering voor de overtuigende manier waarop Ferrari momenteel opereert. Ze verheffen teamwork tot een kunst en hun betrouwbaarheid is fenomenaal. Dat gevoel spreekt het tegen dat Ferrari een negatieve invloed zou hebben op de Formule 1. Zij doen alles goed en dat kun je ze niet verwijten. Als Ferrari-fan doet het me pijn om dit alles te schrijven, maar ik ben in de eerste plaats een liefhebber van de sport.   

Groeten,

         Stefan