Het seizoen is halverwege en om eerlijk te zijn is de angel wel zo'n beetje uit het kampioenschap. Steeds vaker wordt me gevraagd wanneer de Formule 1 nu eindelijk weer eens spannend wordt. Michael Schumacher lijkt dit seizoen onaantastbaar. De Duitser had voorafgaand aan de Grand Prix van Europa een voorsprong in de strijd om de wereldtitel van maar liefst 43 punten en bracht zes van de acht eerste races op zijn naam. Als je dat vergelijkt met het WK voetbal, waarbij zo ongeveer alle favorieten al in de eerste ronde werden uitgeschakeld, dan steekt de Formule 1 daar momenteel wel erg schril tegen af. 

Ik moet ze het antwoord schuldig blijven als het gaat om de spanning in het kampioenschap. Ferrari is momenteel sterk, maar de andere teams laten veel kansen liggen. Ferrari heeft technisch een groot gat geslagen naar de concurrentie en heeft de mensen en de middelen om die voorsprong in stand te houden. De Scuderia test bijna dagelijks met twee verschillende teams. Luca Badoer en Luciano Burti zitten dag in dag uit van 's ochtends vroeg tot het vallen van de avond in die auto en maken onnoemelijk veel kilometers. Alles om de auto zo snel en betrouwbaar mogelijk te krijgen en Bridgestone van een zo goed mogelijke feedback op de banden te voorzien. 

Op de Nürburgring werd nog maar eens duidelijk hoe goed ze het bij Ferrari voor elkaar hebben. De concurrentie werd werkelijk verpletterd door hun twee-stop-strategie. Even leek het erop dat de race evenals in Oostenrijk weer door teamorders beslist zou worden. Gelukkig besloten Jean Todt en Ross Brawn anders en mocht Rubens Barrichello éindelijk zijn tweede overwinning behalen. Op 26 juni moet het team zich verantwoorden voor hun acties op de A1 Ring. Het zou niet voor hun sportieve intenties pleiten als ze nu weer zo'n wissel hadden doorgedrukt. Schumacher was in de laatste ronden sneller dan zijn teamgenoot, maar wist dat hij bij een inhaalactie alle schijn tegen zou hebben. Hij legde zich erbij neer dat hij in zijn thuisrace fair and square was verslagen door zijn teamgenoot. 

De Duitse fans op de tribune zagen het gelaten aan. In feite konden zij juichen voor twee winnaars. Barrichello had dan wel gewonnen op de baan, hun held had vooral in sportief opzicht gewonnen. Voor hem was het een stukje eerherstel. Hij heeft de sport de afgelopen seizoenen gedomineerd, maar zijn imago als sportman had in Oostenrijk een flinke deuk opgelopen. Hopelijk heeft het hem ervan doordrongen dat hij die teamorders niet nodig heeft en dat het soms beter is je bij de omstandigheden neer te leggen. Het is een cliché, maar een waardig kampioen is behalve een groot winnaar ook een goede verliezer.

Ondanks de dominantie van Schumacher is mijns inziens de spanning in de races er niet minder om. Natuurlijk is het nooit leuk als een persoon een sport domineert, maar het is er onlosmakelijk mee verbonden en komt in elke sport voor. De Formule 1 zal het mijns inziens geen schade toebrengen. In 1988 won McLaren met Ayrton Senna en Alain Prost 15 van de 16 races en die dominantie is het ook teboven gekomen. Ik denk dat je momenteel alleen maar bewondering kunt hebben voor de historische prestatie die Schumacher en Ferrari neerzetten. Over dertig, veertig jaar zal daar nog steeds over worden gesproken. En wij hebben het voorrecht dat we het mee mogen maken!

Groeten,

         Stefan