Ik heb een enorme bewondering voor Alessandro Zanardi. De Italiaan crashte zwaar tijdens een CART-race op de Duitse Lausitzring in september vorig jaar en moet sindsdien zijn beide benen missen. Het ongeluk zag er heel slecht uit en velen vreesden voor zijn leven. Door de accurate reactie van de medische staf kon hij op het nippertje worden gered.

Het is inmiddels vier maanden later en Zanardi is begonnen aan de lange weg van revalidatie. Vanaf het moment dat hij uit zijn kunstmatige coma ontwaakte, straalt hij een onvoorstelbaar optimisme uit. Hij verklaarde gelukkig te zijn dat hij het belangrijkste in zijn leven nog had: zijn vrouw en zoontje.

Het is triest dat het zo heeft moeten lopen voor de sympathieke coureur, die in 1999 nog uitkwam voor Williams in de Formule 1. Dat jaar was zeer teleurstellend verlopen. In 11 van de 16 races  viel hij uit en in de overige races wist hij geen punten te scoren. Frank Williams besloot hem voortijdig te vervangen en dus was zijn terugkeer in de koningsklasse maar van zeer korte duur geweest. Na een jaar van rust keerde hij begin vorig jaar terug naar de VS: daar waar hij wél grote successen had weten te behalen. In 1997 en 1998 had hij op imponerende wijze het CART-kampioenschap op zijn naam gebracht.

Na twee jaar van afwezigheid keerde hij terug in de CART-series en stapte in bij het team van Morris Nunn. Tot de race op de Lausitzring was het een moeilijk seizoen. Zanardi's Reynard-Honda kwam tekort op de topteams en goede resultaten waren uitgebleven. In Duitsland klopte het en kon hij zich eindelijk weer eens vooraan laten zien. Met nog 12 ronden te gaan ging hij in leidende positie nog één keer naar binnen voor een pitstop. Terug op de baan wilde hij zo snel mogelijk weer voluit. Maar de banden waren koud...Geen grip!

De botsing van Alex Tagliani op de stilstaande auto van Zanardi was angstaanjagend. Risico's zijn verbonden aan de autosport, maar op zo'n moment is de realiteit wel erg hard. Onwillekeurig vraag je je af hoe het ongeluk misschien voorkomen had kunnen worden. Wat nu, als de race - vier dagen na de aanslagen in de VS - gewoon was afgelast? Wat nu, als die yanks gewoon bandenwarmers hadden toegelaten in de CART-series? Wat nu als...

Toch moet gesteld worden dat Zanardi gewoon ontzettend veel geluk heeft gehad en dat beseft hij zelf maar al te goed. De coureur-Zanardi is in ieder geval nog springlevend. Hij weet dat zijn carrière als professioneel coureur voorbij is, maar toch koestert hij de hoop ooit weer te kunnen racen. Toegegeven, met de huidige technologie is het mogelijk om zonder benen een auto te besturen.

Het revalidatieproces verloopt voorspoedig. Zijn wil om weer te kunnen lopen is ijzersterk. Het feit dat hij in december alweer in het openbaar verscheen, op de Motorshow in Essen, getuigt van een enorme moed. Daar kon hij, staand op krukken, zijn fans bedanken en hij kon zelfs de nodige humor niet achterwege laten: "Ik sta te trillen op mijn benen!". En dat is nu typisch Zanardi!

Groeten,

         Stefan